De meeste series die op dit moment op deze site zijn te zien zijn nog 'under construction'. Dit komt enerzijds doordat nog lang niet alle foto's gedigitaliseerd zijn, en anderzijds doordat er nog altijd nieuwe werken bijkomen.
Pas als het grootste deel van het oeuvre van Sophie Apécéchéa online is, wordt het mogelijk om verbanden tussen verschillende werken, series en periodes te duiden. Vooralsnog wordt dan ook volstaan met slechts een korte toelichting bij het getoonde werk.
Als overkoepelend thema kan het volgende geduid worden: het op vaak bijzondere wijze fotograferen van gewone, alledaagse dingen, die door ze te fotograferen en juist de wijze waarop opnieuw aan betekenis kunnen winnen.
De foto's uit Early Elusion zijn niet seriematig tot stand genomen. Het zijn losse foto's die als gemeenschappelijk kenmerk hebben dat de fotograaf zijn aanwezigheid voelbaar wilde maken binnen het beeld.
Deze voelbaarheid is tot stand gekomen door de tijdsfactor, die in de fotografie meestal geminimaliseerd wordt tot een momentopname, op te rekken. In deze opgerekte tijd heeft de fotograaf iets van zichzelf toegevoegd zodat het beeld meer gaat leven.
Alle foto's zijn gemaakt met een lange sluitertijd en uit de hand. Hierdoor is de foto niet alleen een afbeelding van wat zich voor de camera afspeelde, maar is ook de aanwezigheid voelbaar van de persoon die de foto maakte.
Qua sfeer komen deze foto's in de buurt van de foto's uit de Elusion-serie, waardoor ze achteraf als een oefening voor die serie beschouwd kunnen worden.
Deze foto's waren onderdeel van de afstudeerpresentatie in 1995 en zijn gemaakt met een Agfa Isolette (6 x 6 camera).
Bij het afstuderen werd Sophie, samen met 2 anderen, genomineerd voor de Stimuleringsprijs voor Beeldende Kunst van de Gemeente Tilburg.
Na een werkperiode van een half jaar werd de prijs door haar gewonnen.
In de werkperiode zijn nieuwe foto's gemaakt en een aantal super 8-filmloops.
Een aantal foto's is hier te zien.
Deze serie bestaat strikt genomen uit drie series: séjour parisien, Praagse week en Rooms.
Hotelkamers hebben mijn bijzondere aandacht vanwege de ervaring die hoteleigenaars hotelbezoekers willen opdringen.
De inrichting van veel hotelkamers heeft tot doel ons een gezellig -net als thuis- gevoel te bezorgen. Kleedje hier, schilderijtje daar en een plantje toe.
Ondertussen ligt er vaak een gapend gat tussen de smaak van de hotelbezoeker en de hoteluitbater, wat er toe leidt dat je uiteindelijk toch vooral het gevoel krijgt dat je andermans slaapkamer binnenstapt.
Daarnaast wordt ook getracht je het gevoel te geven dat je een bijzondere gast bent: kussens zijn extra mooi neergezet, handdoeken liggen in de meest ingewikkelde knopen te wachten op gebruik.
Er is aan jou persoonlijk gedacht en alles is lekker vers. Het is allemaal zo nep en net niet, dat je het als gast gewoon niet kunt vertrouwen.
Maar dat ligt natuurlijk ook aan de hotels die ik uitkies.
Séjour parisien uit 1998 was de aanleiding om verblijven in hotelkamers vast te leggen. Deze eerste serie is gemaakt vanuit de persoonlijke ervaring en het persoonlijke zien.
Bredere interpretatiemogelijkheden worden aangereikt door de foto's te ontdoen van detaillering. Deze serie van 8 foto's is geheel in stijl van voorgaande werken en gemaakt met een Polaroid Land Camera op SX-70.
Tijdens het maken van de foto's voor Praagse week in 2000, begon zich een stijlverandering af te tekenen. Tot aan deze serie stond de eigen leefwereld centraal in het werk, maar door het bewust gaan fotograferen van de bezochte hotelkamers werd het impulsieve karakter van het fotograferen overboord gezet.
Dit resulteerde in een stijlbreuk die zichtbaar is binnen de serie. Een groot deel van de werken ademt nog een subjectieve sfeer uit die ook in voorgaande werken te zien is. bij drie foto's is dit veel minder het geval.
Deze drie foto's, die stilistisch het meest van de andere foto's uit de serie verschillen door de aanwezige scherpte, hebben een meer objectief karakter.
Het feit dat er persoonlijk gebruik is gemaakt van de hotelkamer is naar de achtergrond geschoven en ingeruild voor een nauwkeurig bestuderen van wat er te zien kan zijn in een hotelkamer.
Deze stijlverandering is doorgevoerd in de minutieuze fotografie van Rooms, de derde serie.
De werkwijze is gestandaardiseerd. Er wordt telkens op twee verschillende momenten gefotografeerd. De eerste keer bij aankomst in de kamer, waarbij nog niets aangeroerd is.
De sfeer die het hotel wenst over te brengen wordt vastgelegd. Het tweede opname moment, waarbij standpunt en kadrering hetzelfde zijn als bij de eerste opname, vindt plaats vlak voordat de hotelkamer definitief verlaten wordt.
In de tussentijd is de kamer aangepast aan de wensen van de gebruiker, en zijn de sporen van de gebruiker duidelijk zichtbaar geworden.
Rooms en Praagse week zijn gefotografeerd met een middenformaat camera.
Voorlopig staan hier slechts twee pinhole-foto's.
Bij pinhole-fotografie gebruik ik de specifieke extra mogelijkheden van de techniek om het beeld te versterken. Bij het maken van de twee afgebeelde foto's is
gebruik gemaakt van de mogelijkheid om het papieren negatief te vouwen. Ondanks het vervreemdende, ruimtelijke effect dat dit oplevert blijft de intimiteit van
de beelden behouden. Mede hierdoor winnen de gewone taferelen die als onderwerp gebruikt zijn aan betekenis.
Elusion heeft een doorstart gekregen in 2002.
Op één avond werden Elusion 2002-01 en 2002-02 gefotografeerd.
Bij Elusion 2002-01 was het oog hebben voor een plots ontstaan beeld (het oplichtende gebouw) met daaraan toegevoegd een tegenwicht (lichtstrepen van passerende auto's) een factor die ertoe leidde de draad terug op te pikken.
Bij beide was het treffen van de aanwezige sfeer het oogmerk.
Elusion streeft er naar kijkers ongrijpbare déjà vu's te laten ervaren.
Déjà vu's waarvan men niet weet of ze voortkomen uit de eigen ervaring, film, boek of droom.
Om dit doel te bereiken zal het beeld van de foto's aansluiting moeten vinden bij een beeld dat zich bevindt in het schemergebied van het bewustzijn van de kijker.
Om die reden is in deze serie voor duisternis en onscherpte gekozen.
Tussen 1993 en 1996 zijn foto's gemaakt die een zelfde sfeer uitstralen.
Hiervan zijn twee foto's in de huidige Elusion-serie geplaatst.
De andere foto's, met afwijkende formaten, kunnen onder "Early Elusion" gevonden worden.
De twee oude foto's zijn gemaakt met een spiegelreflexcamera.
De anderen met een Minox (halfautomatische pocketcamera).
Het
idee achter de serie foto's is het maken van universele vakantiefoto's. Het
ultieme doel is dat een willekeurige vakantieganger aan de hand van een aantal
foto's uit deze serie zijn eigen vakantie kan navertellen. Het
zelf maken van vakantiefoto's is bij deze niet meer nodig.
Om het universele karakter van de foto's te vergroten zijn ze zo veel mogelijk ontdaan van plaats, tijd en persoon. Dit wordt enerzijds bereikt
door de gekozen taferelen, die zo triviaal zijn dat ze in iedere vakantie op
kunnen duiken. En anderzijds door het materiaalgebruik: polaroid i-zone.
Dit materiaal zorgt voor een zekere onscherpte, onwerkelijke kleuren en
chemische fouten (vlekken), waardoor het realistische karakter van het
afgebeelde nog verder wordt ondermijnd.
.jpg)
.jpg)
